Het is zo

De massage therapeut duwt en trekt aan mijn been en buigt mijn knie. Als ik het uitschreeuw van de pijn, schudt hij zijn hoofd. “Dit ziet er niet goed uit. Wat heb jij de laatste tijd met jezelf gedaan?”

Wat ik heb gedaan is precies wat ik iedereen (zowel vrienden als cliënten) aanspoor niet te doen: de signalen in mijn lijf, dat ik bezig ben mezelf te overbelasten, negeren. Nu zal ik heel geduldig en zacht met mezelf moeten omgaan om zover te komen dat ik weer pijnvrij kan lopen (laat staan dansen).

Ik word meteen boos op mezelf. Waarom kan ik niet mijn eigen grenzen in acht nemen? Ik zou beter moeten weten! En dit gaat natuurlijk over de dingen accepteren zoals ze zijn. Niet alleen accepteren dat ik mijn knie heb overbelast maar ook accepteren dat ik in staat ben om zulke domme dingen te doen. En het is goed zo.

Als wij de eerste stappen zetten op de weg dat ons leidt naar de persoon die we willen worden, voelen we ons meestal ontevreden met wie we nu zijn. Dat lijkt ook logisch, het gaat toch over veranderen? En hier komt de vreemde en magische alchemie van het veranderen tevoorschijn. Zolang je probeert om van je slechte gewoonten af te komen en een beter persoon te worden, zal het niet lukken. En als het wel lukt, als je het klaarspeelt om een probleem op te lossen, komt het volgend probleem omhoog. Net als de mythe van de Hydra: als Heracles een kop afhakte, groeiden er meteen twee nieuwe koppen aan.

Tegen jezelf zeggen: Ik zou een goed mens kunnen zijn als ik kon leren luisteren naar mijn lichaam en niet meer over mijn grenzen heengaan, maakt je niet gelukkiger of rustiger. Tegen jezelf zeggen: Ik ben een goed mens, ook al luister ik niet altijd naar mijn lichaam en ga ik soms over mijn grenzen heen, wel. En je zult ontdekken dat je steeds vaker naar je lichaam luistert en je grenzen bewaakt. Omdat je jezelf behandelt met liefde en respect.

Dus, probeer ik net zo geduldig te zijn met mijn tekortkomingen, mijn schaduwen die zo nu en dan op ploppen, als met mijn overbelaste knie. Als ik mezelf teleur stel, vergeef ik mezelf. Steeds opnieuw. Met liefde en respect.

2 Comments:

  1. Een wijze les, maar hoe willig zijn de leerlingen ?! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *